Het vinden van vruchtbare aarde, een natuurlijke beweging die hoort bij de mens.

Achter onze zienswijze, opinies, verlangens en hoop, en onze angsten over wat er gaande is, is er de levensenergie, altijd aanwezig. Onveranderd en stabiel, en vrij van al onze reacties, goedkeuringen of alles wat we niet leuk vinden - Pema Chödrön

Een kostbaar ritueel, elke ochtend.

Ik heb de gewoonte om wanneer ik 's ochtends wakker word, als eerste mijn tuin in te gaan en de bloemen te groeten. Het geeft me rust en herinnert me eraan dat er veel meer is dan de indrukken van een gekke buitenwereld die langs zovele kanalen binnensijpelen en soms bepalend zijn voor hoe ik een nieuwe dag verder in zal gaan.

Dan mediteer ik en daar kijk ik telkens nieuwsgierig naar uit. Niet om er een score aan te geven, maar gewoon om meer te leren over mezelf, over wie ik ben en hoe ik me beweeg in relatie tot anderen, tot het leven en tot een hoofd dat zovele verhalen kent.

En dan geef ik mezelf reiki en dat voelt alsof ik mezelf kostbaarheid schenk die ik elders nog niet heb gevonden. Het maakt me zacht en open en bepaalt de richting waarin ik verder ga.

In drukke levens vind je ook een weg.

Ik heb het geluk mijn dag zelf te kunnen bepalen, maar ik herinner me hoe ik als alleenstaande moeder met drie kleine bengels mijn ochtenden vroeg begon. Het leven was soms zo ingewikkeld en overweldigend voor me en dit ritueel van verbinding maakte dat ik begreep dat er weer een nieuwe uitnodiging tot groei geschonken werd.

Alles begint bij een keuze. Dat had ik destijds al goed begrepen en dan oefende ik om te leren trouw te zijn aan mezelf.

Vriendelijk zijn voor jezelf, hoe doe je dat?

We zijn een mengelmoes van ergernis en openheid, van kwaadheid en liefdevol aanwezig zijn, van wijzen en veroordelen en vergeving schenken. Van zachtheid en hardvochtigheid, verdraagzaamheid en jaloersheid. Wegduwen, aantrekken en nog zoveel meer.

Verwarring en chaos zijn perfecte voeding om in die mallemolen te belanden en te surfen op golven die kunnen voelen als te veel of te groot. Te geweldig of onvoorspelbaar. En dan kunnen we belanden op stranden van opgehoopte en aangespoelde gevoelens van schuld.

Vriendelijk zijn voor onszelf: hoe doe je dat dan?

Reiki en de natuurlijke bewegingen van het leven.

Ik leerde Reiki kennen in woelige tijden en daarin begon ik te ervaren hoe Reiki me duwde en ondersteunde. Twee bewegingen waarbinnen ik oefende om dichter bij mezelf te leren zijn.

Levensenergie, zo wordt Reiki omschreven, en dat kon ik voelen: me ervoor openen deed zoveel deugd.

Ik was meer gefocust aanwezig en vond een weg naar meer rust.

De energie veranderde niet toen ik in woelige stormen belandde; ze bleef gelijkmoedig, zacht en toch krachtig. Ik begreep dat ik degene was die mocht kiezen om haar als gids te verwelkomen, ook in de storm.

Hoe komt het dat we dan toch soms verdwalen?

Hoe we ons tot deze levensenergie verhouden, daar gaat het om.

Vriendschap ermee sluiten en kiezen voor verdieping is een keuze.

Tijd nemen voor beoefening is een beslissing.

Bereid zijn om jezelf hierin te ontmoeten is een avontuur.

Wat we beoefenen is het vinden van vruchtbare aarde. Een bodem die hoort bij wie we zijn. Waarop we kunnen landen, dat thuisgevoel ervaren en kunnen rusten, ook als het moeilijk is.

En dan zijn er momenten waarop we toch verzeild raken in twijfel of onzekerheid. Waar we verliezen wat we dachten dat ons recht kon houden, en we afgleiden in angst of paniek, en verloren zijn. We verliezen onze aarde waarop we konden bouwen en hier ontstaan de verhalen die leven in een stille ruimte in ons hoofd. En één voor één krijgen ze voeding en lijken ze echt te worden. We komen thuis in sferen die voelen als zeer vertrouwd en gekend.

Hoe komen we hier uit?

Ik leerde een pauze te nemen en gewoon aandachtig aanwezig te zijn. Te kijken en te luisteren naar wat er met me gebeurde en dan te begrijpen dat ik mocht kiezen voor wat ik wou.

We zijn verslaafd geworden aan onze zienswijzen, oordelen en angsten, en ook aan het wijzen naar anderen als de oorzaak van wat er in ons gebeurt.

Als we de bereidheid kunnen vinden om te geloven dat niemand de oorzaak is van ons verdwalen, dan ontstaat er openheid om te durven kijken naar de patronen en een ruimte waarin ondersteuning welkom is.

In al het andere sluit je de poorten van een liefdevol openen als mens. Van het afdalen in de goedheid die we zijn als zielewezen, waarvan ik geloof dat het het doel van het leven kan zijn.

Want weet je, als je 's morgens de bloemen gaat groeten en je je herinnert dat de zon ze opwarmt en alles schenkt wat nodig is. Om zich te openen en hun schoonheid en schittering te delen en je zo te raken in die mooie kern.

Zou het dan kunnen dat het leven dat ook voor je wil? Een magische wereld die je alles schenkt om te openen, als een bloem vol heerlijke schittering.

Van harte,

Griet.