Een visioen van heling.

Een verhaal over het leven van de vissers, een metafoor voor ons menselijk zijn.

Het vraagt moed om conflicten te ontwarren en zoals zovelen is dat ook wat ik in het leven vermeed. En ook al leerde ik om naar een conflict te kijken en de structuur ervan te begrijpen, toch blijft dit proces soms uitdagend en in sommige situaties gewoon hard.

Inspiratie vond ik in het schrijven van John Paul Lederach, waarin hij het verhaal van het leven van de vissers deelt. Een metafoor voor ons menselijk functioneren, voor wanneer we te bang zijn om te veranderen of te bewegen in situaties die moeilijk zijn.

"Vissers varen 's ochtends de zee op met de intentie terug te keren met de buit. Vroege ochtenduren die een soort van romantiek in zich dragen, maar in werkelijkheid is het een pad waarin zoveel toewijding schuilt.

En 's avonds, alvorens terug naar huis te keren, als de buit is binnengehaald en het werk volbracht lijkt te zijn, dan komt dat moment waarop de vissers elkaar vinden om met grote zorgzaamheid de netten te herstellen, zodat ze de volgende dag weer op pad kunnen gaan.

Wanneer vissers hun netten spreiden, doen ze dat per twee. Elk van hen neemt de twee einden aan de kant van het net waar ze zich bevinden en dan gaan ze langzaam uit elkaar. Op deze wijze is het voor hen gemakkelijker om de knopen en de verwarring te vinden en om te kijken wat er nodig is. Om te herstellen wat zoveel verwarring teweegbracht en van daaruit de nieuwe dag in te gaan."

Het vraagt tijd en geduld en een steeds opnieuw moedig kiezen om uit elkaar te halen wat eens zo verstrengeld zat. Ook als het lastig wordt of je het gevoel hebt dat je veel werk geen uitkomst lijkt te bieden, zijn dat de momenten waarop je verder moet gaan. Niet in het vluchten of loskoppelen van waar je zo in zoekende bent. Maar het dieper landen in een niet begrijpen van hoe of wat het leven verder voor je wil.

Eenmaal geheeld en met zoveel bekwame beoefening verworven door het jaren oefenen en kiezen voor meer groei, houden duizenden knopen, contactpunten en verbindingen de individuele strengen bij elkaar.

Mijn levenslessen vond ik in het loslaten van materie, gekoppeld aan wat ik ervaarde als de liefdesdroom. Een verhaal waarin ik samen met de man onze kinderen zou hoeden, eenvoudig, gekozen en wonend op een rustige plek in het aards paradijs.

Een visser "lost" de wirwar niet op; hij herstelt de verbindingen en relaties en brengt zo de structuur en functie in de gemeenschap die terug het leven vindt.

Ik heb zoveel moeten zoeken, zo dikwijls niet gevonden, totdat ik de kracht voelde om me los te koppelen van het verlangen geliefd en gedragen te worden en de angst daarin verlaten te zijn.

Ik leerde toe te laten dat de relatie en de vriendschap veranderden en was bereid te sterven in de armen van mijn verloren droom.

Ontwarring heeft tijd nodig en veel geduld en vraagt om helder te zien. Om te begrijpen wat er vastzit in jezelf, zodat je de knopen kan vinden in de relaties waarin je je bevindt.

Vrijheid vind je niet in het wijzen naar de ander als oorzaak van wat er leeft in jou. Een visser kan zijn netten niet herstellen als hij ze teruggeeft aan de zee en haar uitdaagt om het werk aan te gaan.

Maar in het durven ontvangen van wat het leven je schenkt.

Grootse woorden die ik met enige schroom hier neerschrijf; soms lijken deze uitnodigingen te groot voor een mens.

Waar vind je dan de moed om toch terug aan het werk te gaan? Om een voor een geduldig en zorgzaam de knopen te verbinden met een zorgzaamheid die je liefdevol omarmt ...

Een moedig pad voor velen in deze tijd. Maar laat ons kiezen voor verbinding, voor het samen aan het werk te gaan. Om de knopen te verbinden vanuit een keuze voor liefde en voor een vredevol en menselijk bestaan.

Van harte,

Griet.