Transformatie: liefdevolle omarming van je meest tere zelf.

Mijn keuze om dichter bij mezelf te komen, tijd te nemen voor reflectie, dieper te landen in wie ik ben, in de plek waar ik woon en in het zoeken naar wat het leven van me wil, heeft me doen afdalen in stiltes die leken op mistige landschappen die uitdeinden in verloren plaatsen die ik niet herkennen kon. Een soort van niet kunnen vinden van wat gezocht wordt en waarin het verlangen zijn kracht zachtjes verliest. Om dan uit te deinen in de goddelijke stroom van onwetend loslaten, waarin de eerste ochtendzon haar goud zomaar schenkt.

Muziek omarmt de stilte, zo leerde ik van Arvo Pärt. Een van mijn zo geliefde componisten die zijn 90ste verjaardag vierde en die me zo vaak vergezelde op deze tocht. Het hart smelt als het diep geraakt wordt en dat is wat ik voelde bij het omarmen van elke tere klank, van liederen die me deden herinneren aan de grootsheid van het goddelijke dat we allemaal in ons dragen, dat leeft in elke mens.

Mijn tranen waren glinsterend en verbonden met schoonheid die diep verscholen leeft in mijn tere hart. Een kamer die zo dikwijls werd gesloten op die momenten dat het leven te groot voor me was.

Ik heb veel over de liefde moeten leren en zo dikwijls begreep ik niet waarom dit pad zo uitdagend kon zijn. Soms denk ik dat mijn hart te klein was voor zoveel dat het moest voelen en dat het zich daarom soms zo onhandig en niet begrijpend sloot.

Het vraagt moed om te durven voelen en om kwetsbaarheid te laten zijn. Om de grootsheid van de wereld in één lichaam te kunnen bevatten en daarin eenvoudig te bestaan. In een stilte die niet verlangt naar verstoring of enige invulling en waar geraaktheid welkom is. Zoals een bloem die wacht op de zon om haar warmte te schenken zodat ze niet anders kan dan te openen en haar geuren te schenken, aan eenieder die dicht bij haar wil zijn.

Wanneer stilte mag zijn en mag doorleefd worden, dan worden de mantels van zachtheid diep geraakt. Dan opent het hart omdat het niet anders kan dan te bewegen, een stroming die vervult is van diepe tederheid.

Als de keuze om te smelten reeds lang geleden is gemaakt, misschien reeds voor je had gekozen om hier in deze tijd op de aarde te zijn, ongewild en ongeweten in de menselijke vorm...

De liefde zal je telkens opnieuw en soms in zulke onmogelijke situaties uitnodigen om haar toch te durven voelen, om dicht bij haar grootsheid te zijn.

Een daad van omarming van de liefde, een keuze die je als ziel maakte voor je eigen groei. Om als mens hier te ontwaken in een ervaring die je uitnodigt om meer te begrijpen van wat werkelijk belangrijk is. En misschien ligt dit voelen verscholen onder lagen zoals gevallen bladeren dat doen. Maar begrijp dat de mistige stilte je uitnodigt om in een komende lente al je kracht te verzamelen om als tere kiem door de aarde te wroeten omdat het zonlicht je uitnodigt om als mens zichtbaar te zijn.

Van harte,

Griet.