Kwetsbaarheid in deze wereld: hoe ga je hiermee om?

Rijdom is me geschonken. Ik ben een moeder van vier en heb het geluk om nog eens vier anderen in mijn leven te mogen verwelkomen, Ik voel me eindeloos dankbaar voor dit kostbare samenzijn.

Kwetsbaarheid vraagt moed en nodigt je uit om je hart te durven openen. Om te durven voelen wat ooit zo geraakt werd. Om toe te laten dat er momenten in je leven zijn waar je vandaag op terugkijkt en die je nog raken, omdat je het misschien anders had willen doen.

Een verhaal van liefdevol openen.

Ik zit samen met twee mooie mensen, ouder dan ik nu ben. Hun liefdevolheid raakt me, evenals hun bewondering voor elkaar. Voor wie ze zijn geworden en voor de paden die ze allebei hebben gewandeld. Elk op zijn eigen manier, met zorgzaamheid en met de keuzes die ze maakten in elk moment. En voor nu wandelen ze een pad waar kwetsbaarheid zich in hun leven zo openbaart, en misschien is het daarom dat hun harten zo open zijn. Ziekte doet een mens bewegen en is misschien precies wat we soms nodig hebben om te smelten in de strategieën die we onszelf hebben opgelegd.

Voorbij de illusie kijkend, zoekend naar geluk.

Zijn we niet allen op zoek naar een leven waarvan we denken dat het ons gelukkig maakt? Gezocht in een buitenwereld die resoneert met de verlangens en dromen die in ons bewegen, en die er misschien zelfs voor zorgt dat we verliezen wie we in essentie werkelijk zijn.

We zijn zo bezorgd over ons leven en we zoeken naar dingen waarvan we denken dat ze ons gelukkig zullen maken en ons veiligheid zullen geven. En die proberen we in ons leven te installeren, hoopvol, zoekend, en dat alles in deze woelige en bewogen tijd.

Maar wat doe je als het leven andere plannen heeft? Als relaties eindigen, inkomens verdwijnen of wanneer je zoektocht naar geluk en liefde wordt overschaduwd door futiliteiten en je niet meer begrijpt waar je staat?

Waar is die plek in ons waar we geluk ervaren?

Er is in ieder van ons een plek waar we vinden wat we zoeken. Balans, rust, vertrouwen, liefde, veiligheid, vrede, vreugde,.. Soms diep verborgen onder zovele lagen van onwetendheid en niet durven voelen, en waar we naar verlangen om bij te zijn. Het leven geeft ons precies wat we nodig hebben om het pad terug te vinden naar dit gevoel. Een plek die we sacraal kunnen noemen en die vaak verbonden blijkt met eenvoud — zoals de natuur ons zo vaak laat zien.

Kwetsbaarheid is niet gemakkelijk. Het kan voelen als zwakte.

Ik vind kwetsbaarheid bij mijn kinderen. Ik had hen graag zoveel meer gegund. We hebben periodes gehad waarin ik mezelf heb verloren en het me veel heeft gekost om daarin zacht en liefdevol voor mezelf te zijn. Tederheid voor jezelf is wat je oefent en vraagt om te durven voelen wat destijds zo kwetsbaar was. En als er iets in hen wordt geraakt dat verbonden is met wat ik vroeger ook meemaakte, dan heb ik mijn werk in mezelf te doen: vrede vinden in een wonde die nog niet is geheeld.

Mijn kinderen zijn mijn grootste leermeesters, zij tonen me zoveel — over liefde, over hoe je samen onderweg kunt zijn met een partner, over hun eigen zoektocht, en waar ik als moeder deels getuige van mag zijn.

Mag spijt gevoeld worden?

Er wordt gezegd dat je nooit zou zijn geworden wie je nu bent en dat elke ervaring daaraan heeft bijgedragen. Dat je daarom geen spijt moet hebben van hoe je geleefd hebt, dat begrijp ik, maar toch denk ik dat het goed is om hier anders mee om te gaan.

Er zijn genoeg dingen die ik anders had willen doen, en die gevoelens van spijt horen bij wie we als mensen zijn. Het lijkt me moediger om ze te durven voelen, zodat je kunt leren hoe je hiermee om kunt gaan. Eerlijk, zonder jezelf te verwijten… en dat is moeilijk.

Kwetsbaarheid in deze wereld, hoe doe je dat dan?.

We leven in zo'n gekke tijd en het lijkt alsof alles door de molen wordt gehaald. Mensen met een grote gevoeligheid zoeken naar nieuwe wegen, en ook voor jongeren lijkt deze tijd soms uitzichtloos.

Wat ik tot nu toe heb begrepen, vanuit mijn leven dat al zeer beweeglijk is geweest, is dat we worden uitgenodigd om meer naar binnen te keren en te durven verbinden met die sacrale kern. Die plek in ons allen die we thuis kunnen noemen, en waar rust en vrede onze gasten zijn. Waar we mogen rusten in onze eigen armen en waar verandering welkom is. Een plek die liefdevol uitnodigt om samen te zijn, om de oordelen die we hebben over anderen, slechts als poorten te zien van onzekerheid in onszelf.

Mijn pad leidde naar Reiki en meditatie en ze werden mijn grote vrienden in dit werk. Maar ook de natuur en de stilte zijn kostbaar en ik ben eindeloos dankbaar voor elk geschenk. Ik wandel verder en ontmoet nog steeds mijn goeroes, mijn uitdagingen die me dieper duwen in het innerlijk werk. Ik leerde nieuwsgierig te zijn naar wat me werd aangeboden en wist me los te koppelen van het idee dat de oorzaak van de dingen buiten mij ligt.

En zo wandel ik verder, soms zoekend, soms helder, maar telkens opnieuw gedragen door het vertrouwen dat alles me leidt naar die ene plek. Mijn ware thuishaven, een innerlijk verbonden zijn, en ik kom naar buiten als ik voel dat ik er klaar voor ben. Van harte,

Griet.